Miejsce pamięci

W latach siedemdziesiątych pojawiła się w szkołach generacja dobrze historycznie wykształconych nauczycieli, którzy starali się uzupełnić zaniedbaną do tej pory wiedzę o III Rzeszy. Stwierdzili oni, że opracowaniu wiedzy o tej epoce szczególnie mało zainteresowania poświęcano na niwie regionalnej i lokalnej. Równocześnie jednak wyraźnie widoczne były wielostronne ślady pozostawione przez reżim nazistowski.

W powiecie Ludwigsburg poszukiwanie śladów zostało zainicjowane przez nauczycieli zrzeszonych w związku zawodowym „Wychowanie i Wiedza”. Podczas zorganizowanej jesienią 1987 roku „alternatywnej wycieczki po powiecie” do miejsc prześladowań, zrodziło się życzenie stworzenia centralnego miejsca pamięci prześladowań i licznych ofiar, gdzie szczególnie uczniom będzie można w poglądowy sposób przekazywać wiedzę na ten temat.

 

 


Dlaczego pomnik w Vaihingen?

+

Jako takie miejsce szczególnie nadawało się Vahingen, ponieważ tutaj znajdował się kiedyś obóz koncentracyjny, którego historia była stosunkowo dobrze zbadana w różnych aspektach jego funkcjonowania. Podczas tych badań okazało się, że istnieje wyjątkowo wiele, szczególnie ważnych dla miejsca pamięci źródeł wiedzy. Zaprezentowano je w 1985 roku podczas wystawy dotyczącej zakończenia wojny. Z tej okazji władze Vaihingen zaprosiły byłych więźniów, których wspomnienia stały się tematem wydanych potem książek.

Założenie stowarzyszenia

+

Po intensywnych rozmowach wstępnych utworzono jesienią 1990 roku Stowarzyszenie Przedstawicielskie, które postawiło sobie zadanie utworzenia miejsca pamięci spełniającego wymagania dydaktyczne i istniejącego w autentycznym miejscu historycznym. Zadanie to było o tyle proste, że Urząd Konserwacji Zabytków w Badenii-Wirtembergii uznał wszystkie pozostałości po obozie za pomnik-miejsce.

Wymagania i zwolennicy

+

Obok miasta Vaihingen, które od początku wspierało projekt, udało się znaleźć wiele instytucji i firm, które sprawiły, że w przeciągu 15 lat powstało miejsce pamięci, które spełnia wymagania współczesnego muzeum dydaktycznego. Jednego jeszcze w tym czasie nie udało się sfinansować – pracowni seminaryjnej. Mimo tego istnieje wiele różnych ofert dla zwiedzających, a także dla uczniów i nauczycieli.

Miejsce pamięci dysponuje bogatym archiwum, a także biblioteką, która liczy obecnie 120 tytułów książek i wiele czasopism. Wszystko to złożone jest w depozycie Archiwum Miejskiego Vaihingen/Enz i tam też jest do wglądu.